Ondertussen in Los Angeles

De twee veiligheidsagenten begeleidden Margot naar de auto die haar naar Las Vegas zou brengen, één van de weinige plekken ter wereld die haar nog vervullen kon met een kinderlijk enthousiasme. Niet omwille van een sluimerende gokverslaving of een legendarische all-you-can-eat onbijtbuffet dat haar voor een week voeden zou. Maar om zich heel eventjes een mens onder mensen te wanen, voor ze weer verdwijnen zou voor god weet hoe lang. En geen betere stad om zich een toeristisch cliché te voelen dan in Sin City waar ze zich laven kon aan overdaad en te ervaren hoe er elke seconde van alle kanten om haar aandacht gestreden en gesmeekt werd, met voorgeprogrammeerde fonteinen op de tonen van klassieke hits, met jumboschermen die hoteldeals aanboden als “breakfast plus $20 daily credit”, met zes verdiepingen lange affiches voor de zoveelste “kent-u-mij-nog”-popidool en met de neon-bombast van de overdekte Fremont Street.

Las Vegas loog niet over wat het verlangde van elke passant; afdokken en oprotten. En alles wat niet genoeg geld opbracht, had ook geen reden tot bestaan, hoe schoon het idee ook initieel leek. Daarom dat de El Rancho Casino verdween en het personeel in cowboyoutfits ontslagen werd. Daarom dat andere potentiële projecten als een halfverzonken Titanic op ware grootte nooit het levenslicht zagen. Voor Margot was deze stad de fysieke manifestatie van internet: luid, opwindend en gevaarlijk.

Na een kleine twee uur op de Interstate 15 richting Las Vegas reed de matgrijze AddArmor Audi RS7 het woestijnstadje Barstow binnen, om even bij te tanken voor de grote zandvlakte hen een kwartier later opslokte.

Op de achterbank bekeek ze wat haar team had ontdekt over de huidige locatie van Elise E die na haar grote verdwijntruc opdook als cybersecurity experte in The Sands Casino. Dit entertainmentpaleis was ooit het doelwit van een grootschalige wiper malware aanval door Iran. Dit land wou aan de wereld bewijzen dat het virus Stuxnet, ontwikkeld doch ontkend door Israël en de Verenigde Staten, enkel minieme schade had toegebracht aan haar nucleair programma en defensie. Ze koos voor dit specifieke casino omdat de eigenaar Sheldon Adelson tijdens een speech gesuggereerd had dat het land met kernbommen tot overgave moest gedwongen worden. Deze cyberaanval die 40 miljoen dollar schade aanrichtte, liet ook nog eens een boodschap achter op de server, als een virtuele post-it, dat dreigen met WMD’s niet cool was. Het enige wat ontbrak, was een “zonnige groetjes, Iran” eronder. Sindsdien behoorde The Sands tot de best beveiligde systemen ter wereld, dankzij de beste pen testers zoals Elise. Dat ze voor dit koos in plaats van een bestaan als klokkenluider over haar periode in Brussel leek volgens Margot erop te wijzen dat ze openstond voor een volgende samenwerking, mits een goeie pitch.

Tijdens het lezen werd Margot gewaar dat de auto haar snelheid gevoelig opvoerde.

‘Waarom zoveel haast?’

‘Achter ons, mevrouw.’

Ze draaide zich om en zag in de avondschemering hoe een bombastische Dodge Ram pick-up truck met gedempte lichten vervaarlijk dichtbij kwam. De agente naast de chauffeur informeerde haar dat de wagen hen al geruime tijd op de hielen zat, maar nu pas vaart maakte.

‘En hij is niet gewoon wat aan het uitdagen,’ vroeg Margot.

Terwijl de vrouw haar halfautomatisch Sig Sauer geweer ontgrendelde, schudde ze van niet.

‘Hij was duidelijk aan het wachten tot er geen verkeer was.’

De twee voertuigen geraakten snel verwikkeld in een opbod van paardenkracht en bleven aan elkaar geketend, waardoor elke twijfel omtrent de intentie van hun belager vervaagde. De vrouw op de passagierszetel opende haar raam en zette zich op de rand van het portier om haar geweer te richten op de wagen achter hen. Op dat moment rukte de chauffeur aan het stuur en dwong de auto naar links, over de lage zanderige tussenberm, zodat de vrouw haar volledig magazijn afvuren kon op de motorkap en voorruit van de roetzwarte Dodge. De hulzen tikten als een metalen hagelstorm op het dak boven Margot.

Het glas verbrijzelde, maar het salvo bracht de mastodont niet tot stilstand. De pick-up deed hetzelfde manoeuvre en wisselde van kant, eveneens terug richting Barstow. Het verpulverde raam werd met de kolf van een TAR-21 machinegeweer opengebroken, om zo het vuur te openen op de Audi, zonder veel resultaat dan wat deuken in de carrosserie. De man klopte de scherpe glazen tanden eruit, ging met zijn knieën op de passagierszetel zitten en kon zich zo op de motorkap leggen, om als een sluipschutter zich te focussen op de banden van de Audi, de zwakke plek van het heen en weer zwenkend voertuig voor hem.

Neergelegen op de achterbank nam Margot contact op met Blurred Inc, om versterking te eisen. Een extra team vertrok onmiddellijk vanuit Los Angeles, maar zou minstens meer dan een uur onderweg zijn. De rest van het gesprek voerde ze via berichten, wanneer het geluid van geweerschoten alles overstemde. Sporadisch vlamde een andere auto langs hen heen in de tegenovergestelde richting en maakte zich wijselijk uit de voeten. De schutter van de Dodge had in zijn nieuwe houding nog geen schot gelost, in diepe concentratie calculeerde hij het traject van het achterwiel. Ondanks de kogels die hem soms op een haartje misten, verroeide hij geen zin. Pas wanneer hij absoluut zeker was van zijn schot, haalde de man de trekker over.

Het rubber van de band spatte uit elkaar en deed de wagen wild slingeren als een opgeschrikte slang. De vrouw die uit het raam hing, kon zich nog net terug naar binnen trekken voor ze alle grip verloor. Zonder te remmen trachtte de chauffeur de op hol geslagen machine te bedwingen, maar kon niet verhinderen dat de auto van de baan geraakte en op het mulle zand belandde, wat de snelheid tot de helft reduceerde. Ze geraakten nog vijfhonderd ver tot de woestijn de auto helemaal tot stilstand dwong. De andere wagen had minder moeite met de losse ondergrond en parkeerde zich achter hen.

De drie inzittenden stapten uit het gevaarte, elk bewapend met een vuurwapen van eenzelfde Israëlitische makelij. Wat de chauffeur van Audi deed vermoeden dat de mannen deel uitmaakten van de Wagner Group, opgericht door enkele ex-FSB-leden.

De reden om haar te viseren, was wraak voor de financiële schade ze had berokkend door Brussel toe te kennen aan een concurrent van hen. Misschien moest ze net trots zijn op haar te doden status.

‘Zolang we binnen blijven, zitten we veilig,’ verzekerde hij Margot, maar klonk zelf niet helemaal overtuigd. Want hij wist dat de polycarbonate bepantsering niet lang bestand was tegen een hardnekkige aanval. Zeker niet de ramen die al barsten begonnen te vertonen.

De chauffeur drukte het gaspedaal zo diep mogelijk in, niet om weg te scheuren, maar om een mistgordijn van zand te creëren die het drietal zou verblinden. Tijdens deze korte verrassingsaanval sprong de lijfwacht naar buiten en vuurde hun kant uit, om Margot de kans te bieden zich te verschuilen voor de auto.

Maar nog voor de vrouw enige schade berokkenen kon, werd ze getroffen en stortte levenloos neer. De chauffeur krijste haar naam, terwijl het raam achter hem versplinterde en hij alle dekking verloor. Met de moed der wanhoop bleef hij het gaspedaal indrukken, het zand stoof op als een korrelige muur en zette de wagen in reverse. De Audi vlamde naar achteren, het stalen karkas maaide het vuurpeleton omver, één van hen bedolven en in tweeën gesneden door de roterende velg van de kapotgeschoten band, een ander vloog met zijn hoofd tegen de grill van de Dodge Ram en verloor het bewustzijn. De laatste werd opzij geduwd en rolde een meter of twee weg.

De commotie gaf Margot een uitweg en hoopte te verdwijnen in de gestage duisternis van de Mojave Woestijn. Maar samen met de avond kwam ook de kilte die haar nu al bestookte doorheen de dunne stof van haar blouse. Bij elke stap leken haar voeten vastgezogen in het poederige zand, maar ze moest blijven rennen, voor de laatste overgebleven huurling haar vinden zou.

Met het sporadische doppler effect van voorbijrijdende auto’s wist ze dat de snelweg links van haar lag, maar ze bleef uit de buurt van het nachtelijke verkeer, zodat hun koplampen haar niet zouden vangen in hun lichtstralen. Margot wist heus wel van de risico’s gepaard met dit door elke god opgegeven land, waar ratelslangen verscholen in holen nauwelijks enkele centimeters onder de grond zich konden vastbijten in haar enkels. Ze wist dat ze hopeloos verdwalen kon als ze de verkeerde kant uitliep waar de enige vorm van beschaving zich nog mijlenver bevond, een plek genaamd Zzyx, een hoopje hutjes in het zand opgericht door een evangelistische genezer die zo hoopte in elke naslagwerk en catalogus van Amerikaanse steden helemaal op het einde te verschijnen. Ze wist dat dit uitgedroogd terrein haar geen druppel water gunnen zou en de dood snel volgen zou, van zodra de zon aan haar ovenhete ochtendgloren begon.

Maar haar grootste angst bleef toch die ene huurling die haar achterna zat. Want ze wist hoe

de Wagner Groep het brute geweld niet schuwde. Zij waren betrokken bij die mislukte staatsgreep in Montenegro van 2016, wanneer ze een vijftigtal Servische nationalisten verkleed in politie-uniformen ondersteunden in hun poging om het parlement te bestormen en de verkozen premier te vermoorden, wegens zijn wens om de NAVO te vervoegen. Deze coup d’état zou dankzij de expertise van (…) inzake desinformatie in de schoenen geschoven worden van de VS en heel het land in de koesterende armen van Moeder Rusland drijven. Maar twee dagen voor het plan in werking trad, werden de leiders gearresteerd dankzij een spijtoptant. Maar ook hun missies in Libië en Soedan werden gekenmerkt door buitensporig geweld, zoals folteringen en executies, wat op hun website eufemistisch werd omschreven als hybride ondervragingen.

Zelf droeg Margot nooit een wapen. Daar had ze mensen voor, tot voor kort. Haar enige optie was blijven gaan, tot Blurred Inc haar vond. Ze gokte dat de huurling haar eindbestemming van Barstow wel raden zou, maar hoopte dat deze uitgestrekte vlakte haar zo lang mogelijk verbergen zou.

Haar lopen werd strompelen, het zand als een levend organisme met miljoenen mondjes die haar voeten inslikten en weer uitspuugden, om zich te voeden aan haar energie. Nergens hoorde ze nog het razen van wagens en ze vreesde te ver afgeweken te zijn van de snelweg, wat haar kansen op redding drastisch verminderde. Haar uitgeschakelde telefoon om niet getraceerd te worden, hield ze verborgen in haar broekzak, om te verhinderen dat haar achtervolger haar locatie zou zien bij het oplichten.

Dit plan bedacht in wanhoop veranderde bij elke minuut die verstreek, bij elke stap die ze zette, in een uitgestelde doodvonnis. En Margot besefte dat deze lugubere versie van verstoppertje pas beslecht zou worden, als één van twee kandidaten het leven liet. Dus voor ze al haar kracht verloor, moest ze stoppen met prooi te wezen en hem opjagen.

Ze gokte op zijn overmoed door de gedachte dat hij een wapen bezat en zij niet, waardoor hij zich hopelijk minder voorzichtig voortbewoog. Toch twijfelde ze of het risico van een frontale confrontatie nemen zou. Tot ze iets verder een uit de grond puilende rots zag waarachter ze zich verschuilen kon.

Ze zat nog maar net inééngedoken met haar hoofd tussen haar knieën wanneer ze hem hoorde naderen. Zijn adem klonk doorspekt met gekerm. Wanneer hij haar op een meter of twee afstand passeerde, merkte ze hoe hij aan het manken was, na de impact van de Audi tegen zijn zij. Wat hem wel verzwakte, maar niet hulpeloos maakte. Margot onderschatte niet hoeveel spierkracht nog bezat wegens jarenlange militaire training.

Hij sleepte zijn linkervoet over het zand en liet een ononderbroken geul als spoor na. Zijn

geweer bengelde op zijn rug. Misschien moest ze gewoon blijven zitten, bedacht ze. Wachten tot hij ver genoeg was verwijderd en zijn lijn volgen terug naar de auto’s. Maar wanneer ze zag dat zelfs het meest milde briesje deze streep weer bedekte met een verse laag zand gaf ze dit idee op. Als ze iets van plan was, dan moest het nu gebeuren, voor hij verdween in de duisternis en hij weer overmacht over de situatie bezat.

Ze plaatste haar handen voor zich, nam een vuistdikke steen vast en bevrijdde zich stilletjes uit haar eigen opgerolde houding. Om het beeld van een roofdier op jacht compleet te maken, bleef ze hem gebukt naderen. Nog een meter te gaan. Steen in de aanslag. Achterhoofd binnen het bereik. Voor ze hem neerslaan kon, werd hij haar nabijheid gewaar en keerde zich om. Maar Margot haalde al uit en raakte zo recht op het oog. Even robuust als de auto die hem had gebracht, bleef hij wankel doch overeind. Terwijl het bloed over zijn gezicht vloeide en hem wat reactiesnelheid ontnam, gritste hij naar achteren, om zijn geweer te grijpen. Zijn hand reeds rond de kolf, kwestie van microseconden nu. Met een felle schop mikte ze op zijn manke been en eindelijk kreeg ze hem op de grond. Waar ze op hem gezeten zijn hoofd teisterde met de steen, als een uitzinnig beest wiens nest jongen werd verstoord. Ze bleef maar bonken tot ze al het leven uit hem verdreef.

Uitgeput zeeg ze neer naast hem. Daar bleef ze liggen, dacht aan al die uren, al het geld dat Blurred Inc had gespendeerd aan al die zelfverdedigingslessen en het beste wat ze kon verzinnen, was primitief kloppen op de kop.

Margot lag zo dicht bij hem dat zijn lichaamshitte voelde wegebben, alsof het opgeslorpt werd door het dorstige zand. Hij was jonger dan zij, dacht ze, checken durfde ze niet, bang dat zijn verwoest gezicht haar de stuipen op het lijf zou jagen. Maar na zoveel jaren in dit wispelturig vak van haar leek iedereen in haar wereld half haar leeftijd. Alsof het nooit de bedoeling was om het zo lang vol te houden. Misschien was vermoord worden door de volgende generatie hun antwoord op een onbetaalbaar pensioen. Misschien verstoorde ze de natuurlijke orde met haar vervelende wil om te blijven leven en zou ze zich vereerd moeten voelen dat ze zoveel moeite deden.

Terwijl ze daar lag, dacht Margot voor de zoveelste keer aan gewoon verdwijnen. De wereld laten geloven dat de Wagner Groep geslaagd was in haar voornemen om haar te doden, als dekmantel om te ontsnappen aan dit leven dat nooit een ware keuze leek. Ze kwamen steeds frequenter opdagen, deze momenten van zelfhaat en diepe twijfel.

Maar lang kon ze niet roerloos liggen en haar leven herevalueren, nu de kilte haar onder de huid krabte. Ze stelde zich recht, draaide het lijk op zijn buik om bespaard te blijven van de bebloedde pulp waar diens hoofd hoorde te zijn. Margot ontdeed hem van zijn jas en zag hoe hij ook nog eens een kogelvrije vest droeg, wat haar zeker ook warm zou houden. Zijn geweer raakte ze niet aan, wel het mes in een holster rond zijn enkel. Ze bekeek de inhoud van zijn portefeuille en vond een overduidelijk vals paspoort. Het zou haar weinig verbazen dat de identiteitsgegevens toebehoorden aan een echte minderjarige Amerikaan, aangezien deze nog zuivere burgers zonder schulden of strafblad zeer gegeerd waren door online oplichters om zo creditcards aan te vragen, met als extra voordeel dat het slachtoffer dit pas jaren later zou ontdekken wanneer deze zelf een bankrekening openen wou en te horen kreeg dat hij of zij reeds duizenden dollars in het rood stond. Als tegenprestatie beroofde Margot hem van al zijn geld en telefoon die ze ontgrendelde door middel van zijn vingerafdruk. Haar Russisch was nog te pover om alles te kunnen ontcijferen, maar dankzij de universele icoontjes slaagde ze erin om de taal te veranderen in het Engels.

Met behulp van zijn gps-functie zag ze dat Barstow nog een kilometer of tien westwaarts verwijderd was en welke kant ze op moest om terug bij de snelweg te geraken. Margot bekeek of er geen bloed op haar kleren zat en vertrok zonder een duidelijk plan, als ze éénmaal haar bestemming had bereikt. Het mes hield ze wijselijk in de aanslag, bij het aanhoren van coyote-klanken die van alle kanten kwamen. Of zo klonk het toch, alsof heel dit barre land na het proeven van bloed de smaak te pakken had en nog een offer eiste. Margot richtte het lampje van de telefoon op de beperkte oppervlakte waar ze haar voeten zetten kon om zeker geen giftig dier te alarmeren en te doen chargeren, wat haar tempo drastisch temperde. Heel soms bespeurde ze net buiten haar lichtvlakje een wegsidderende bewegend beestje, wat haar steeds opschrikken deed. Zeker nu het nacht haar meest verblindende zwart over haar gezichtsveld schilderde, tot niks overbleef dan de cocon van licht die Margot haar benen bescheen. Zo bewoog ze zich voort, in dit niemandsland, huiverig voor wat op haar wachtte bij de volgende stap.

Tot het gejank van dieren concurrentie kreeg van het slepend geluid van banden op asfalt en de duisternis doorbroken werd door dwaallichtjes boven bumpers. De GPS beloofde haar dat ze nog maar drie kwartier te gaan had, voor ze Barstow bereikte, waar een voormalig treinstation elke denkbare fastfoodjoint huisvestte en zelfs ouwe treinstellen had omgevormd tot een MacDonalds filiaal.

Bij wijze van finishlijn stootte Margot bijna haar hoofd tegen een billboard voor een Denny’s die haar “breakfast all day” beloofde. Een aanbod die ze niet weigeren kon, vond ze. Eerst dumpte ze de jas en kogelvrije vest van de man in een vuilniscontainer, klopte het stof van haar broek en plofte neer in een booth waar een groot glas water en een menukaart op haar wachtte. Misschien meer uit heimwee dan uit goesting koos ze voor een Belgian Waffle SlamÒ en kreeg een deurmat van een wafel vergezeld van spekrepen, worst en een schoteltje roerei. Ze schrokte alles binnen, doorgespoeld met ferme slokken koffie en wachtte op de eerste Greyhoundbus die terug richting Los Angeles reed. Zoals er dagelijks duizenden hoopvolle actrices arriveerden en meteen werden verteerd in de darmen van deze Neo-Babylon waar gretige pornoproducers betaalden in beloftes. 

Toch bleef ze zitten wanneer de bus vertrok en wachtte tot twee ferme Range Rovers op de parking verschenen, hun banden bedekt met vastgekoekt zand. Margot wees hun aanbod van terugkeren naar LA af en beval hen om de tocht naar Las Vegas verder te zetten.